Ένα σχολείο για υπερήρωες!

16 Φεβρουαρίου 201718:41

Tου Δημήτρη Σαμαρά

Ο Βαγγέλης είναι ένας μαθητής όπως όλοι μας!Κάθε πρωί ξυπνάει,ετοιμάζεται παίρνει τα πράγματά του και στις 8:30 ακριβώς το πρωί πάει στο σχολείο του για μάθημα.Ο Βαγγέλης όμως δεν είναι ένας 16χρονος νεαρός, αλλά ένας ενήλικος άντρας. Και το σχολείο του δεν είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που περάσαμε οι περισσότεροι τα μαθητικά μας χρόνια!
  Το σχολείο του Βαγγέλη ονομάζεται ΕΣΒΕ ή Εταιρία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος και είναι ένα σχολείο για υπερήρωες…
 
 ΕΣΒΕ και «Σπαστικότητα»

ΕΣΒΕ ή Εταιρία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος είναι μια εταιρία ή καλύτερα ένα σχολείο-μιας και αυτός είναι ο ουσιαστικός ρόλος του-για άτομα με σπαστικότητα ή οποιαδήποτε άλλη μορφή αναπηρίας…πάνω από όλα όμως είναι μια οικογένεια,όπως μας διηγείτε η υπεύθυνη κ.Γιάννα Τσακίρη.Ιδρύεται έτσι ,το 1971,ως σύλλογος γονέων με την επωνυμία «Σύλλογος Γονέων Σπαστικών Παίδων Βορείου Ελλάδος» και δέκα χρόνια μετά,από το 1981 μετατρέπεται σε σωματείο,με την επωνυμία «Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος» προσφέροντας υπηρεσίες πρόνοιας στα άτομα αυτά.


Πρωτίστως, θα ήταν συνετό να κατανοήσουμε ότι ο όρος “Σπαστικός” δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με τον όρο “Ενοχλητικός”.Σπαστικότητα ,λοιπόν,εν συντομία είναι μια κινητική δυσλειτουργία που προκαλείται λόγω βλάβης του ανώτερου κινητικού νευρώνα και αποτελεί σύμπτωμα πολλών νόσων.Όταν η καθημερινή χρήση αυτής της λέξης στη ζωή μας,κακομεταχειρίζεται και χρησημοποιείται ως ένα «αρνητικό» κοσμητικό επίθετο, στόχος μας είναι να δώσουμε τον επιστημονικό ορισμό έτσι ώστε να κατανοήσουμε πλήρως,τόσο,τον αληθινό ορισμό της λέξης «Σπαστικότητα»,όσο και την έννοια της!.

Μία μέρα στο σχολείο του Βαγγέλη …

«Έρχομαι κάθε πρωί στις 8:30 ,είμαι στο τμήμα της «Οικιακής Οικονομίας»,συζητάμε τι μας απασχολεί.Βάζουμε πλυντήριο,ετοιμάζουμε το δεκατιανό…για να μπορούμε να εξυπηρετηθούμε αν κάτι χρειαστεί.Ότι μπορούμε το κάνουμε μόνοι μας!»…μας αφηγείται με ενθουσιασμό ο Βαγγέλης.Συνολικά στο σχολείο υπάρχουν εννέα τμήματα όπως μας πληροφορεί η κ. Τσακίρη,»Τμήμα κεραμικής,τμήμα υφαντικής,τμήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών και άλλα τμήματα δημιουργικής απασχόλισης,όπου ασχολούνται με διάφορες μικροκατασκευές και χειροτεχνίες».Επιπλέον αναφέρεται στα διάφορα προγράμματα που διεξάγονται όπως  προγράμματα φυσιοθεραπείας,γυμναστικής,εργοθεραπείας αλλά και θεατρικά και μουσικά.

Τον σκοπό και τον στόχο όλων αυτών των προσπαθιών για τα άτομα με αναπηρία αποδίδει με λίγα λόγια η κ.Τσακίρη…»Μέσα από τη δουλειά αυτή που γίνεται είναι ένας τρόπος για να εκφραστούν καλύτερα τα άτομα αυτά αλλά και για να αποκτήσουν εμπειρίες παρόμοιες με αυτές που όλοι έχουμε μέσα από τα σχολεία μας και μέσα από την καθημερινή μας ζωή»…»γιατί δυστυχώς από μόνοι τους είναι πολύ δύσκολο να πάρουν την πρωτοβουλία για να κάνουν πράγματα»..προσθέτει.

Δούναι και λαβείν…Οι άνθρωποι πίσω από την εταιρία

Λιγότερα απο δεκαπέντε μέλη αποτελούσαν την ομάδα των γονέων,με παιδιά «σπαστικά»,που δημιούργησαν αρχικά τον σύλλογο που έφτασε σήμερα να ονομάζουμε ΕΣΒΕ.Είναι γονείς,συγγενείς,είναι άτομα με εμπειρία και γνώσεις πάνω στο θέμα, πάνω από όλα,όμως,είναι άνθρωποι με θέληση!Γιατί είναι η θέληση που τους ωθεί να συνεχίσουνε…είναι η αγάπη τους και η ανάγκη που νιώθουν για να βοηθήσουν ή πιο σωστά να συμπαρασταθούν στον συνάνθρωπο τους.
Εβδομήντα άτομα με αναπηρία λαμβάνουν καθημερινά βοήθεια από αυτούς τους ανθρώπους.Τρία διαμερίσματα- οικοτροφία στα οποία διαμένουν μόνιμα εικοσιτέσσεροις από αυτούς.Καθημερινή φροντίδα την οποία χρειάζονται τα άτομα αυτά παρέχεται από ψυχολόγους,κοινωνικούς λειτουργούς,φυσιοθεραπευτές,νοσηλευτές και παιδαγωγούς.Οι άνθρωποι της εταιρίας φροντίζουν για όλα τα βασικά και αναγκαία.

Όταν σου κλείνουν τον δρόμο…

«Γηράσκω αεί διδασκόμενος» έλεγαν οι πρόγονοι μας και η αλήθεια είναι-και το καταλαβαίνουμε από τα καθημερινά και απλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας-πως όσο ζούμε μαθαίνουμε.Μα δεν αναφερόμαστε στην εκπαίδευση που λαμβάνουν αυτοί οι άνθρωποι αλλά αντιθέτως στην εκπαίδευση ή πιο συγκεκριμένα στην έλλειψη παιδείας…,εκεί ,δηλαδή, που υστερεί ο υπόλοιπος κόσμος.«Δεν αρκεί να ενημερωθείς ότι εκεί υπάρχει μια ταμπέλα,ότι αυτή η ταμπέλα που βλέπεις εκεί,σημαίνει ότι δεν πρέπει να παρκάρεις,γιατί είναι χώρος,που πρέπει να περάσει αμαξίδιο αναπηρικό!Ως προς αυτό είναι όλοι ενημερωμένοι»….λέει η  κ.Τσακίρη «το θέμα όμως είναι,πόσοι έχουν την ευαισθησία και την παιδεία,για να το εφαρμόσουν και κυρίως να το σεβαστούν αυτό;…και θεωρώ ότι εκεί έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να κάνουμε!»

Τι μάθαμε σήμερα στο σχολείο;

 Και ξαφνικά ακούγεται από το βάθος του διαδρόμου το «Χρόνια πολλά» απο φίλους του Βαγγέλη, να το τραγουδούν  σε ένα φίλο τους… και τότε ο Βαγγέλης ακούγοντας τους σκάει ένα χαμόγελο… και ήταν χαρούμενος..ευτυχισμένος.Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως αυτοί οι άνθρωποι ακόμα και αν δεν τους έχουν έρθει «όλα καλά στη ζωή» όπως συνηθίζουμε να λέμε μπορούν και βρίσκουν την ευτυχία στα μικρά πράγματα!

Αρθρογράφος

mm
Έλσα Αγοραστού
Καθηγήτρια Δημοσιογραφίας στο ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ