Η Άγνοια είναι μεταδοτική…

31 Δεκεμβρίου 201814:08

Της Βαλεντίνας Καραγεωργίου

Ο δρόμος μακρύς και σκοτεινός. Τα στερεότυπα μεγάλα, αλλά το στίγμα μεγαλύτερο.”Πήγαινε γυρεύοντας”,’”μακριά απο εμένα”, “ανίκανη για μάνα”,”ανώμαλος”,”ανήθικη”… Aυτές είναι μόνο λίγες απο τις πολλές ετικέτες, που έχουμε κολλήσει στους ανθρώπους που ζούν με τον HIV/AIDS εδώ και χρόνια λόγω της ελλιπούς ενημέρωσης σχετικά με το θέμα.

Ο HIV δεν σκοτώνει!

Η μέρα Παρασκευή,η ώρα 10 το πρωί,περπατώντας στην Σβώλου με προορισμό το Check Point Thessaloniki αναλογίζομαι πόσοι απο τους ανθρώπους που περπατάνε δίπλα μου μέσα στο πλήθος έχουν προσβληθεί απο τον ιό HIV και πόσοι έχουν την στοιχειώδη ενημέρωση για να κάνουν τον τεστ σχετικά με αυτόν. Τα συμπεράσματα που βγάζω με μπερδεύουν οπότε χωρίς δεύτερη σκέψη χτυπάω το κουδούνι και κατευθύνομαι προς τον πρώτο όροφο. Ο χώρος  φωτεινός και ευχάριστος με πολλά χρώματα και ψηλά ταβάνια που σε προδιαθέτει θετικά και σου δημιουργεί μια εσωτερική ηρεμία.Η υποδοχή ιδιαιτέρως ζεστή και φιλόξενη απο τους υπεύθυνους Αμαλία Αμανολοπούλου και Γίωργο Χριστοδούλου. Η σταθερότητα και η ηρεμία που αποπνέουν δεν αργεί να μας κερδίσει την εμπιστοσύνη και οι ερωτήσεις ξεκινούν σχεδόν αμέσως. Πρώτα απ’όλα δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε συζήτηση για τον HIV και το AIDS χωρίς να μπορέσουμε  να κατανοήσουμε την διαφορά και τον διαχωρισμό τους. Οι περισσότεροι απο εμάς συγχέουν το AIDS με τον HIV. O HIV, ο ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας προκαλεί το AIDS,αποτελώντας ένα ρετροΪο ο οποίος έχει γενετικό υλικό το RNA. O ανθρώπινος οργανισμός μολύνεται απο τον HIV και έτσι ονομάζεται οροθετικός. Μια αλήθεια που ίσως πολλοί αγνοούμε είναι ότι κανείς δεν πεθαίνει απο τον ίδιο τον ιό HIV. Αυτό που κάνει ο συγκεκριμένος ιός είναι να αποδυναμώνει με τον πάροδο του χρόνου το ανθρώπινο ανοσοποιητικό και έτσι με την έκθεση σε οποιαδήποτε άλλη λοίμωξη καταλήγει σε θάνατο. Παρόλαυτα τα ποσοστά εγκαιρης θνησιμότητας απο τον ιό έχουν μειωθεί αισθητά λόγω της ιατρικής εξέλιξης.Η αντιρετροΪκή αγωγή που χορηγείται δωρεάν απο το κράτος σε κάθε οροθετικό έχει βελτιωθεί και αποτελείται απο το λιγότερο 1 χάπι εως το περισσότερο 3 χάπια ημερισίως. Παρόλαυτα δεν υπάρχει θεραπεία η οποία να αποβάλει εντελώς τον ιό μέσα απο το ανθρώπινο σώμα αλλά μέσω της αγωγής αναστέλεται η εξέλιξη του. Έκπληκτη πληροφορήθηκα στην συνέχεια της συζήτησης πως το τεστ για τον ιό διαρκεί μόνο 5 λεπτά με ένα ανεπαίσθητο τσίμπημα στο δάχτυλο και κοστίζει μόλις 0 ευρώ(!),παρέχοντας και συβουλευτική υποστήριξη παράλληλα με απόλυτη εχεμύθεια.

Τα στερεότυπα του σήμερα…

Όσο περνάει η ώρα η συζήτηση οδηγείται σε ένα καίριο κοινωνικό ζήτημα.Το θέμα των στερεοτύπων και της στιγματοποίησης.Δεν νομίζω οτι πέρασε πολύς καιρός απο την τελευταία φορά που άκουσες κάποιον να  αναφέρεται στους οροθετικούς ως μιάσματα της κοινωνίας. Δυστυχώς εν έτει 2018 διαπιστώνουμε καθημερινά οτι η αποξένωση,ο αποκλεισμός και οι διακρίσεις είναι σύνηθες φαινομενο για τους ανθρώπους με ιδιαιτερότητες είτε αυτές σχετίζονται με το AIDS,είτε με τις σεξουαλικές προτιμήσεις,είτε με τις ουσίες. Σύμφωνα με τους ειδικούς του Check Point μεγάλο ποσοστό οροθετικών προκύπτει απο την gay κοινότητα οπού εκεί ευνοείται ευκολότερα η μετάδοση του ιού.

Βασικοί λόγοι που έχουν οδηγήσει στον κοινωνικό στιγματισμό είναι απο τη μία η έλλειψη έγκυρης και προσαρμοσμένης στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα πληροφόρησης και απο την άλλη ο φόβος που έχει καλλιεργηθεί απο την πρωτοεμφάνιση της νόσου.Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα δούμε οτι όλες οι προσπάθειες ενημέρωσης του κόσμου είχαν μηνύματα που σχετίζονται άμεσα με τον φόβο και τον πανικό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ταυτιστούμε με τον φόβο και την άρνηση.Είναι λογικό κάτι που δεν το ξέρουμε να μας φοβίζει και εν συνεχεία να αναπτύσσουμε αρνητική στάση και ειδικά όταν μας παρουσιάζεται φορτισμένο με όρους και φράσεις που ενισχύουν τον πανικό.

Καταλήγουμε λοιπόν να πούμε ότι ένας άνθρωπος που ζεί με τον HIV στις μέρες μας, μπορεί λαμβάνοντας την αντιρετροϊκή του αγωγή να συνεχίσει τη ζωή του,αλλά μάχεται συνεχώς εσωτερικά και εξωτερικά με μια κοινωνία που φοβάται και δεν έχει την πλήρη εικόνα των νέων επιστημινικών δεδομένων. Τα οροθετικά άτομα βιώνουν καθημερινά το ‘’περιθώριο’’ και δοκιμάζονται σκληρά καθώς δυσκολεύονται να ασκήσουν τα φυσικά τους δικαιώματα γεγονός που καταλήγει σε μια διαρκή τραυματική εμπειρία που τους αναγκάζει να ζούν σε συνθήκες αποκλεισμού.

Δυστυχώς ο χρόνος τελειώνει και η συζήτηση μου αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση, σκεπτόμενη τα στερεότυπα, τα taboo,τις διακρίσεις, αλλά και τον καθημερινό αγώνα που περνάνε τα οροθετικά άτομα. Κατεβαίνοντας την σκάλα αγκαλιά με το περιοδικό και τον Ζακ Κωστόπουλο που βρίσκεται στο εξωφυλλό αναρωτιέμαι… “αξίζει πραγματικά να περιθωριοποιούμε και να στιγματίζουμε τα οροθετικά άτομα απλά και μόνο για να “ταίσουμε’” το δικό μας “εγώ” και να νιώσουμε “ανώτεροι” αψηφώντας έστω και τα μηδαμινά ίχνη ανθρωπιάς που έχουμε μέσα μας;”

Αρθρογράφος

mm
Έλσα Αγοραστού
Καθηγήτρια Δημοσιογραφίας στο ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ