«Σωτηρία» της Έφης Σταμούλη στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς

14 Οκτωβρίου 201620:49

Από 14 Οκτωβρίου το Κ.Θ.Β.Ε. ανεβάζει ξανά , για λίγες παραστάσεις,  στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς,  τη «Σωτηρία» της Έφης Σταμούλη .

    Τον Ιανουάριο του 2016 είχα δει την παράσταση και είχα γράψει το παρακάτω κείμενο. Δε νομίζω ότι αλλάζει κάτι, εκτός από τους χρόνους των ρημάτων.  Αξίζει την προσοχή σας.

  « Το Κ.Θ.Β.Ε. στο μικρό θέατρο της Μονής   Λαζαριστών  ανέβασε το έργο  της  Σοφίας Αδαμίδου «Σωτηρία με λένε»- από τις  δεκαοκτώ  Δεκέμβρη του περασμένου χρόνου – κ ι  ο κόσμος συρρέει  τα  βράδια , ξεχνά τα δικά του , μπλέκεται στο  νήμα  της  ζωής τής Μπέλου,  έτσι όπως δεξιοτεχνικά το υφαίνει η  σπουδαία  Έφη  Σταμούλη  πάνω στο «πατρόν» που έκοψε, έραψε, ταίριασε, σχεδίασε με  μαεστρία η   σκηνοθέτις  Χριστίνα  Χατζηβασιλείου.

    Αυτό που συντελείται  στη  σκηνή του θεάτρου  στα 80 λεπτά  που διαρκεί  η παράσταση είναι μέθεξη, δηλαδή  ψυχική συνάντηση, επαφή, επικοινωνία . Είναι ένα ταξίδι-δώρο στα χρόνια του ρεμπέτικου, του Τσιτσάνη,  στην  Ελλάδα της  προσφυγιάς, της  Κατοχής, του  περιθωρίου, της φτωχολογιάς, της ανέχειας, των υπογείων, των φυλακών, των απαγορεύσεων,  των απαρηγόρητων  γενεών  αλλά και  της  χαραυγής του εκσυγχρονισμού, μέσα από τα παραληρήματα  της  εμβληματικής  τραγουδίστριας – σύμβολο ανεξαρτησίας  και  γυναίκας  αχαλίνωτων  παθών. Της  Σωτηρίας  Μπέλου.

   Μέσα σε όλα κι εγώ, παρέα με μια πλήρη αίθουσα.  Βυθίστηκα  στην Ελλάδα που δεν πρόλαβα να  γνωρίσω   εκ του σύνεγγυς, έγινα  συνιστώσα της  εποχής  εκείνης,  έγινα δεκανίκι στα  δυο  βήματα  μπροστά και δυο πίσω  της Σωτηρίας.  Τι κόσμος συμπυκνωμένος  σε  ένα μέτρο  και  κάτι  ψιλά, τι  ταραχές  συμμαζεμένες  σε μια  ψυχή ασυμβίβαστη, γενναία  μα και ανάποδη,  τι  χείμαρρος   ανθρώπινων  δυνάμεων  και αδυναμιών σ΄ έναν και μόνο  χαρακτήρα, αυτόν  μιας  γυναίκας-  εικόνα αναρχισμού, χωρίς η ίδια να γνωρίζει  έννοιες  του είδους και χωρίς ποτέ ν’ αναλύσει φιλοσοφικές θεωρίες.

  «Σωτηρία με λένε»  διόρθωνε διαρκώς  τη  νοσοκόμα που της μιλούσε στον πληθυντικό, κάθε που έμπαινε στο δωμάτιο. Το δωμάτιο του νοσοκομείου ήταν το σκηνικό.  Εξαιρετική δουλειά της  Όλγας Χατζηιακώβου.  Τόσα, όσα χρειάζονταν, όσα ήθελε, όσα έπρεπε.  Ορός και καντηλέρι. Τσάντα και μια κούκλα. Κιθάρα και κασετόφωνο. Και η Σωτηρία. Να ολοφύρεται, να σωπαίνει, να καταριέται, να βλασφημά  και να σταυροκοπιέται απότομα, να ανεβαίνει στην  κορυφή, στον θρόνο του ‘’βασιλείου’’ της  και,  αίφνης,  να κατρακυλά στο πάτωμα, να σέρνεται  αδύναμη κι ανήμπορη  να δεχτεί την κατάντια της. Παραληρήματα δίχως ειρμό και  συνοχή, άχρονα κι ασύνδετα  κι αναλαμπές λογικής . Συμπεριφορές άλλοτε  ενσυνείδητες  κι άλλοτε ανισόρροπες.  Διακυμάνσεις απίστευτης ενέργειας  και βάλσαμο το τραγούδι.  

   Α, το τραγούδι της  Σωτηρίας  Μπέλου!  Ευφορία. «Τα σπίτια είναι χαμηλά» στο κασετόφωνο, η  «Σωτηρία» βουβή στο κρεβάτι της  να μας κοιτά με  ικανοποίηση  καθώς όλοι , μικροί – μεγάλοι, τραγουδούσαμε και μερικοί μάζευαν τα δάκρυά  τους δίχως  ντροπή. Εκείνη ήταν «αητός   χωρίς  φτερά». Κλεισμένη σε τέσσερις  τοίχους, συντροφιά  με τους εφιάλτες της, δίχως  φωνή, δίχως  φίλους,  δίχως  οικογένεια. Η  νοσοκόμα , οι  άνθρωποί της. Κι ο κυματοθραύστης της. Κι ο εξομολόγος της. Κι  η  παρέα της  κι ο δυνάστης  της  και ο τελευταίος  της σύντροφος . Δίπλα της  ως το τέλος  που έσβησε το «φως» . Πολύ καλή η  Ειρήνη Μουρελάτου στον ρόλο. Χαμηλών τόνων, συγκαταβατική και ποτέ άγρια.  Έδειχνε σαφέστατα  την κατανόηση  αλλά και την αγάπη που της ενέπνευσε  αυτό το αγρίμι που κουράριζε έναν χρόνο στο ίδιο δωμάτιο του νοσοκομείου «Σωτηρία».

  Η Σοφία Αδαμίδου κατάφερε να συγκεντρώσει σε ένα κείμενο – απολογισμό, τον πολυδιάστατο χαρακτήρα της μεγάλης ρεμπέτισσας, της  ιδιαίτερης  προσωπικότητας Σωτηρίας  Μπέλου.  Δεν προσπάθησε να τυλίξει τις φράσεις με φιλολογικές  περικοκλάδες και πολύ καλά έκαμε. Το άφησε να κυλήσει αυθεντικό κι αληθινό κι όμορφο κι αιχμηρό , να μπαίνει κατευθείαν στην ψυχή κάθε λέξη. Η σκηνοθέτις  το αξιοποίησε  διασκευάζοντάς   το με σεβασμό  μεν , ζηλευτή  θεατρικότητα  δε.  Αξιοθαύμαστα  ευρήματα, όπως τα γαρίφαλα στην «πίστα» ,  τα καθίσματα στον διάδρομο  του νοσοκομείου  ή  τη σφαίρα  φωτός  στην αγκαλιά  και , επιτέλους, ορθή   χρήση  μικροφώνου  στη σκηνή , που τόσο μόδα  έγινε στις σύγχρονες  σκηνοθετικές  «ματιές».

  Το μεγάλο μπράβο, δικαιωματικά στην υπέροχη Σωτηρία – Έφη Σταμούλη. Τι σπουδαία ηθοποιός. Τι ερμηνεία συγκλονιστική.  Δεν έπαιξε τη Μπέλου, ήταν η Μπέλου. Κίνηση, στάση, ύφος, μούτες, φωνή, στιλιζάρισμα, τα πάντα τής  ρεμπέτισσας Σωτηρίας  επάνω της και μέσα  της. Έζησε την πολυτάραχη περιπέτεια της ηρωίδας με ένταση και ορμή και πάθος και το πέρασε στους θεατές από την είσοδό τους ακόμη. Όταν καθόταν  στο κρεβάτι  γερμένη στο πλάι  με  τα  πόδια κάτω  και το  πρόσωπο καταγής. Αυτή η ερμηνεία είναι μάθημα υποκριτικής  τέχνης. Η  Έφη Σταμούλη  μεγαλουργεί  . Καθηλώνει. Συγκινεί  βαθιά και διδάσκει  ποιότητα, ήθος, τέχνη.

  Μη χάσετε αυτήν την παράσταση. Σπεύσατε όσο είναι καιρός.  Είναι σπάνια ευκαιρία εκτόνωσης. Βγήκα από την αίθουσα  έμπλεος  συναισθημάτων. Μεγάλο κέρδος».

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία: Χριστίνα Χατζηβασιλείου
Σκηνικά – Κοστούμια: Όλγα Χατζηιακώβου
Φωτισμοί: Μαρία Λαζαρίδου
Μουσική επιμέλεια: Χριστίνα Χατζηβασιλείου
Ηχητική επιμέλεια: Γιάννης Πειραλής
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Λαζαρίδου
Οργάνωση παραγωγής: Marleen Verschuuren
 
Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Ειρήνη Μουρελάτου,  Έφη Σταμούλη.

ΠΑΥΛΟΣ   ΛΕΜΟΝΤΖΗΣ

 

Αρθρογράφος

mm
Τμήμα Ειδήδεων Hellas Press Media
Η Hellas Press Media είναι το πρώτο ενημερωτικό Δίκτυο που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Αν θέλετε να ενταχθείτε στο Δίκτυο επικοινωνήστε στο [email protected]